ΤΟ «ΜΠΟΥΛΚΕΣ» ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

Είναι αναγκαίο, πριν προχωρήσουμε στην ανάλυση του σχολίου μας, να γνωρίζουμε τι ήταν το «ΜΠΟΥΛΚΕΣ», που το συνδέουμε με τα σημερινά Εξάρχεια. Είναι αλήθεια ότι το Κ.Κ.Ε., μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, (12 Φεβρουαρίου 1945) τήρησε μετριοπαθή στάση και αυτό οφειλόταν στις Διασκέψεις της Γιάλτας και του Πότσνταμ, τότε που έγινε το μοίρασμα της Ευρώπης σε σφαίρες επιρροής μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Έφθασε μάλιστα η ηγεσία του Κ.Κ.Ε., να αφήσει εκτεθειμένα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του Κ.Κ.Ε., καθώς και τους εκτελεστές εγκληματικών πράξεων του Κοινού Ποινικού Δικαίου κατά το Δεκεμβριανό κίνημα και όλοι αυτοί κατέφυγαν στις γειτονικές κομμουνιστικές χώρες για να αποφύγουν την επέμβαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Οι διαφυγόντες στις γειτονικές αυτές χώρες συγκεντρώθηκαν σε συγκεκριμένα κέντρα-στρατόπεδα, όπως το Ρουμπίκ στην Αλβανία, το Τέτοβο και το Κουμάνοβο στη Γιουγκοσλαβία, το Ορτάκιοϊ και Μπεκοβίτσα στη Βουλγαρία. Το κυριότερο από όλα αυτά ήταν το περίφημο στρατόπεδο «ΜΠΟΥΛΚΕΣ» στην περιοχή της Βοϊβοντίνας της τότε Γιουγκοσλαβίας του Τίτο. Στο στρατόπεδο αυτό λειτούργησε από το Μάϊο του 1944 η μεγάλη Στρατιωτική Σχολή των Συμμοριτών. Εκεί μαζί με Αλβανούς, Γιουγκοσλάβους και Βουλγάρους, συγκρότησαν οργανωμένες μονάδες και άρχισαν την εκπαίδευσή τους για την εναντίον της Ελλάδας ανάληψη επιθετικής επιστροφής. Η δύναμη που συγκεντρώθηκε εκεί στο Μπούλκες υπολογίζονταν από επίσημες πηγές σε 20 με 25 χιλιάδες μαχητές, (Ν. Ζαχαριάδης Γ. Γραμματέας Κ.Κ.Ε.)

Από το περίφημο αυτό Σχολείο Στρατόπεδο, το καύχημα του Κ.Κ.Ε. τότε, προήλθαν οι παντός βαθμού «Καπεταναίοι» και «Καθοδηγητές» του Κ.Κ.Ε., που λίγο αργότερα ήταν οι οδηγοί του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» (Δ.Σ.Ε.), και οδήγησαν τις Συμμορίες αυτές κατά της Ελλάδας για να επιτύχουν την κατάληψη της εξουσίας.

Αυτό ήταν το ΜΠΟΥΛΚΕΣ εκείνη την εποχή και τα Εξάρχεια, όπως είναι σήμερα ορμητήριο παντός είδους επιδρομών ομάδων αναρχικών και όχι μόνο, αποτελούν ένα είδος Στρατοπέδου «Μπούλκες», προετοιμασίας στελεχών και μαχητών για ενέργειες που ο χρόνος και οι συνθήκες θα προσδιορίσουν. Ήδη έχει εξασφαλιστεί το «άβατον» και σε συνδυασμό με το χώρο του Πολυτεχνείου, το κάστρο του «ασύλου» και εργοστάσιο παραγωγής πολεμοφοδίων, (βόμβες «μολότοφ»), τα Εξάρχεια αποτελούν τη βάση εξορμήσεως Συμμοριών που εκτελούν επιδρομές εναντίον στόχων που σχεδιάζουν και αποφασίζουν οι Αρχές των Άναρχων, κατά τα άλλα, μαχητών του Στρατοπέδου των Εξαρχείων.

Τον καθοριστικότερο λόγο για την επιλογή του χώρου των Εξαρχείων σαν βάση εξορμήσεως των Αναρχικών, τον έκρινε η ύπαρξη του χώρου του Πολυτεχνείου στην περιοχή αυτή, με τον μύθο που το περιβάλλει, ως κυρίαρχη αντιστασιακή δύναμη και κυρίως με το άσυλο, που κάθε ένας δίνει τη δική του ερμηνεία. Αλλά πέρα από αυτό, τα Εξάρχεια, ως θέση κατέχουν το κεντρικότερο τμήμα της Πρωτεύουσας, με στενούς δρόμους και παλαιά αρχοντικά κτίρια εγκαταλελειμμένα και μισοερειπωμένα, που εύκολα απομονώνεται και δεν επιτρέπει μεγάλη ανάπτυξη δυνάμεων ασφαλείας και τεθωρακισμένων οχημάτων, γιατί καθίστανται τρωτά στη χρήση βομβών «Μολότοφ».

Και όσο ο καιρός παρέρχεται, τόσο περισσότερο ο χώρος αυτός μυθοποιείται και λαμβάνει διαστάσεις «Άπαρτου Κάστρου» και πόλο έλξης των απανταχού της γης αναρχικών στοιχείων, που καταφθάνουν και ενισχύουν το στρατό και τη φρουρά του Στρατοπέδου. Εκεί πραγματοποιείται και η σχετική εκπαίδευση των νεοσυλλέκτων στην κατασκευή και τη χρήση του σοβαρού όπλου των βομβών μολότοφ και το κυρίαρχο στοιχείο της εκπαίδευσης,  η πρακτική εξάσκηση στη χρήση του όπλου αυτού κατά των Αστυνομικών δυνάμεων κάθε Σαββατοκύριακο που  κατασκευάζει ικανά και άφοβα στελέχη «πρώτης γραμμής». Και οι δύσμοιροι μόνιμοι κάτοικοι των Εξαρχείων ζουν με τον τρόμο βλέποντας τις περιουσίες τους να εξανεμίζονται, ανήμποροι να προστατεύσουν ακόμη και τη ζωή τους. Νοσταλγούν τον παλιό καιρό οι μεγαλύτεροι κατά την ηλικία, τότε που τα Εξάρχεια ήταν η «Μονμάρτη» της Αθήνας, κατά μία έκφραση της προηγούμενης Υφυπουργού στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (ΠΡΟ.ΠΟ), που αποστάτησε από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και έλαβε ως αντάλλαγμα το άνευ έργου χαρτοφυλάκιο της Υφυπουργού ΠΡΟ.ΠΟ., χάνοντας όμως την επανεκλογή της στις τελευταίες Βουλευτικές Εκλογές. Πιστεύουμε δε ότι αυτή η ενέργεια της κυρίας Παπακώστα ήταν και το «κύκνειο άσμα» της ως πολιτικός, γιατί ο Ελληνικός λαός φαίνεται ότι αρχίζει να εκτιμά τις αξίες που πρέπει να έχει ο πολιτικός. Και οι αποστασίες δεν περιλαμβάνονται μέσα σε αυτές.

Το «Μπούλκες» έκλεισε το 1948, μετά την αποστασία του Τίτο από τη Σοβιετική Ένωση και το Στάλιν και αυτό στοίχισε πολύ ακριβά τότε στο Κ.Κ.Ε. και το «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας» (ΔΣΕ), γιατί χάθηκε η κυριότερη βάση ανεφοδιασμού τους.

Αν θέλουμε να ξαναγίνουν τα Εξάρχεια «Μονμάρτη» πρέπει να εξαλειφθεί το άβατο και ο νόμος να μην έχει αποκλεισμούς από χώρους Δημόσιους. Το «Στρατόπεδο» των Εξαρχείων πρέπει να σταματήσει οριστικώς τη λειτουργία του, εκτός και αν αποτελεί χώρο δράσεως παράνομου μηχανισμού εξουσιαστικών κομμάτων, με δομή ολοκληρωτισμού, που χρειάζονται και παράνομο μηχανισμό λειτουργίας απαραίτητο στοιχείο υπάρξεώς τους. Είναι γεγονός ότι η λειτουργία του παράνομου αυτού του μηχανισμού απαιτεί τεράστια χρηματικά ποσά, των οποίων ουδείς των φιλήσυχων πολιτών γνωρίζει την προέλευση. Προφανώς προέρχονται από κλοπές από τράπεζες και αλλού, αλλά και από το εμπόριο ναρκωτικών και το λαθρεμπόριο άλλων επικερδών αντικειμένων. Έτσι, με λυμένο το οικονομικό πρόβλημα των λάθρα βιούντων στην περιοχή των Εξαρχείων και σχέδια συντάσσονται και εκπονούνται και επιχειρήσεις επιτυχείς πραγματοποιούνται και το ηθικό των δραστών γιγαντώνεται και δημιουργείται καθεστωτική αντίληψη για την περιοχή των Εξαρχείων, ότι τίποτε δεν μπορεί να ταράξει την πορεία προς τον αναρχισμό και την παγίωση και επέκταση της παρανομίας.

Οφείλει συνεπώς το Κράτος, για να αποκτήσει ξανά την χαμένη εμπιστοσύνη των πολιτών του προς την ύπαρξή του, να εξαλείψει την ανομία των Εξαρχείων, που τροφοδοτούν με εκπαιδευμένους μαχητές και προπαντός στελέχη, όλες τις άλλες εστίες ανομίας που λειτουργούν, εκμεταλλευόμενες το «άσυλο» των πανεπιστημίων και άλλων δημοσίων χώρων, έννοια που έχει απολύτως παρεξηγηθεί σκοπίμως, ώστε να καλύπτεται η ανομία.

Οφείλει το κράτος να παραδώσει το κέντρο της Πρωτευούσης στους πολίτες του, απαλλαγμένο από κάθε παρανομία καταλήψεως περιουσιών και δράσεως παρανόμων Συμμοριών Ελλήνων και Αλλοεθνών, που εκπαιδεύονται και δρουν στο Στρατόπεδο των Εξαρχείων. Το «κλείσιμο» του Στρατοπέδου των Εξαρχείων, θα έχει ως αποτέλεσμα, ανάλογο με εκείνο που επέτυχε το «κλείσιμο» του στρατοπέδου Μπούλκες τότε το 1948. Εκείνο τότε αποτέλεσε το βασικότερο παράγοντα της ήττας των Κομμουνιστικών Συμμοριών και του Δ.Σ.Ε. Σήμερα η αντιμετώπιση της ανομίας των Εξαρχείων θα δώσει ξανά την περηφάνεια της Αθήνας ως Πολιτιστικής Πρωτευούσης της Ενωμένης Ευρώπης και θα σηματοδοτήσει το τέλος της Μεταπολιτεύσεως. Μία καινούργια μέρα θα ξημερώσει για την Ελλάδα, «εάν και εφ’ όσον». Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην αναμόλυνση της περιοχής, μετά την εκκαθάριση, ή την αναβίωσή της σε άλλη παρόμοια περιοχή της Αθήνας, που τα εκπαιδευμένα στελέχη της αναρχίας θα κρίνουν κατάλληλη.

Τάσος Συμιγδαλάς

Εκδότης ” ‘Ηλεκτρον “

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πολύ ενδιαφέρον άρθρο. Δεν ήξερα για τις ΜΠΟΥΚΛΕΣ (αναγραμματισμός του ΜΠΟΥΛΚΕΣ) του ΚΚΕ μήτε για τον βαθμό ανάπτυξης των σύγχρονων τρομοκρατών στα Εξάρχεια.
    Ακόμα κι αν οι άπλυτοι νικηθούν και διαλυθούν στα Εξάρχεια μπορούν να κάνουν μετάσταση σε άλλη περιοχή… Η ήττα τους, λοιπόν, πρέπει να είναι ολοκληρωτική, διαρκής, κι ανελέητη. Κάτι που χρειάζεται ένα Κράτος που να λειτουργεί με επαναστατικό Δίκαιο.
    Το παρόν Κράτος αδυνατεί, ή μάλλον δεν θέλει τον αφανισμό των Εξαρχείων διότι αποτελούν την κορωνίδα του παρακρατισμού δηλαδή το εντόπιο ανεπίσημο και παράνομο στήριγμα της Διεθνούς Εξουσίας.

Απάντηση