Για ένα ρωμαλέο εθνικιστικό κίνημα [Η μονογονεϊκή οικογένεια και η μικρή επιχείρηση]

Γράφει ο Λευτέρης Πανούσης

Απαραίτητη προ-σημείωσις

Τα πάντα όσα γράφονται και θα γραφτούν στα κείμενα της σειράς: “Για ένα ρωμαλέο εθνικιστικό κίνημα”, είναι προσωπικές μου απόψεις και δεν αποτελούν θέσεις κανενός πολιτικού κόμματος.

Ωστόσο τα κείμενα αυτά, μαζί με τα σχετικά σχόλια των αναγνωστών, θα τεθούν υπ’ όψιν του Συντονιστικού  Συμβουλίου της Εθνικης Λαϊκής Συνείδησης [ΕΛΑΣΥΝ] ώστε να συμβάλουν στη δημόσια διαβούλευση που έχει ήδη δρομολογήσει το κίνημα, στην πορεία προς το 1ο Ιδρυτικό του Συνέδριο και τον ανοιχτό, δημοκρατικό σχεδιασμό των ιδεολογικών, πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών προγραμμάτων.

Να τονίσω ότι στην ΕΛΑΣΥΝ θα υποβληθουν μόνον τα σχολια που θα ειναι σχετικά με τα κείμενα

Είναι στο χέρι μας να συμβάλλουμε στη χάραξη μιας πορείας, που μας αφορά όλες/ους…  

Η μονογονεϊκη οικογένεια και η μικρή επιχείρηση

Δύο από τους βασικότερους άξονες απάνω στους οποίους περιστρέφεται το πρόγραμμα ενός σύγχρονου νεοεθνικιστικού κόμματος, είναι η κοινωνία και η οικονομία.

Δεν νοείται πρόγραμμα κόμματος λαϊκής βάσης, που να μην δίδει τις βασικές κατευθύνσεις των θέσεων του, επι αυτών των ζητημάτων.

Φυσικά, και επειδή οφείλει κανείς να έχει το γνώθι σ’ αυτόν, στην καταγραφή των προσωπικών του θέσεων, δεν είναι δυνατόν να αναλυθούν διεξοδικά πάντες οι αρμοί της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής ενός κόμματος…

– Πρώτον επειδή δεν είμαι οικονομολόγος και συνεπώς δεν έχω τις γνώσεις να συντάξω ένα λειτουργικό και λεπτομερές οικονομικό πρόγραμμα

– Δεύτερον επειδή σε αυτό το στάδιο εργασιών και δημόσιας διαβούλευσης, για τη δημιουργία του τελικού προγράμματος της ΕΛΑΣΥΝ, μπορούμε να θέσουμε μόνον κάποιες βάσεις για την οριστική συζήτηση και κατάρτιση του προγράμματος, στην οποία θα συμμετέχουν και ειδικοί επιστήμονες, ανά τομέα.      

Η δικη μου συμβολή στο κοινωνικό και οικονομικό πρόγραμμα της ΕΛΑΣΥΝ, θα επικεντρωθεί συνεπώς σε δύο κυρίως σημεία, που τα θεωρώ άκρως σημαντικά και που, επιπλέον, φαίνεται να βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών νεοεθνικιστικών κομμάτων – ή έστω σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες συνέβη το πέρασμα από τον παραδοσιακό εθνικισμό στον νεοεθνικισμό.

Στη μονογονεϊκη οικογένεια και στη μικρή επιχείρηση.

Ο παραδοσιακός εθνικισμός στηρίχθηκε ως γνωστόν στο τρίπτυχο “Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια”, ωστόσο οι αλλαγές που συνέβησαν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, ανέτρεψαν πολλά από εκείνα που θεωρούσαμε ως “εκ των ων ουκ άνευ”, και στις τρεις αυτές ανθρώπινες συνθήκες.

– Στο θέμα της πατρίδας παραδείγματος χάριν, η συλλογική εμπειρία του λευκού ανθρώπου, μετά από μία αμείλικτη παγκόσμια σύγκρουση που βάστηξε πάνω από 70 χρόνια [1914-1989] εμπλουτίστηκε με τη βιωμένη γνώση του ότι, άλλο πράγμα να προσπαθείς να σώσεις την πατρίδα σου και άλλο πράγμα να επιχειρείς να καταχτήσεις τις πατρίδες των άλλων.

Το πρώτο λέγεται πατριωτισμός, το δεύτερο λέγεται ιμπεριαλισμός.

Ομοίως διαφορίστηκε και ο εθνικισμός, από τον μεγαλοϊδεατισμό, εφόσον οι Ευρωπαίοι μετά το φιάσκο ενός Μουσολίνι, που ήλπιζε να ανασυστήσει το Imperium Romanum, κατανόησαν ότι ο ρόλος του εθνικισμού δεν είναι η ανασύσταση μιας ακόμα αυτοκρατορίας, σαν αυτές που κατέρρευσαν μαζικά στη διάρκεια του “σύντομου”* 20ου αιώνα αλλά αντιθέτως, στόχος του εθνικισμού, είναι η ανάδυση ανεξάρτητων και φυλετικά ομοιογενών εθνών/κρατών, μέσα από τα δεσμά των πολυεθνοτικών, πολυφυλετικών και πολυθρησκευτικών αυτοκρατοριών και στόχος του νεοεθνικισμού είναι η διαφύλαξη της ανεξαρτησίας του έθνους/κράτους από την Πλανητική Πανεξουσία και η προστασία της πατρίδας από την πολυπολιτισμικότητα και τη φυλετική αντικατάσταση των λαών. 

Γι αυτό λοιπόν δεν μπορούμε να μιλάμε σήμερα για την “υπεράσπιση της πατρίδας” εννοώντας ότι θα “πάρουμε πίσω την Πόλη”, εξόν και αν θέλουμε να χτίσουμε ένα εθνικιστικό ΚΚΕ, κατάλληλο μόνο για μπρόκολα και για εθνοκνίτες.

– Αντίστοιχα δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για ένα νεοεθνικιστικό κοινωνικό πρόγραμμα, που θα προσδιορίζει τα μοντέλα οικογένειας του 21ου αιώνα, με τους όρους και τα δεδομένα της εποχής του Χαρίλαου Τρικούπη [τον οποίον στην εποχή του, τον αποκαλούσαν “παστρικό” επειδή έκαμε λουτρό κάθε μέρα!]   

– Κι εξόν από το ότι επιβάλλεται να εκπονηθεί ένα κοινωνικό πρόγραμμα, βάσει των νέων μοντέλων και αντιλήψεων περί οικογένειας, επιβάλλεται επίσης να αντιληφθουμε και τις δομικές αλλαγές που έχουν συμβεί στο πεδίο της θρησκείας και που διαφοροποιούν ριζικά τις προγραμματικές θέσεις ενός σύγχρονου κόμματος, από τις ανάλογες της εποχής του Ίωνα Δραγούμη.

Όπως είδαμε άλλωστε στο: “Για ένα ρωμαλέο νεοεθνικιστικό κίνημα [Νο 2: Ιδεολογία]”,  χρειαζεται να συγκρουστουμε ανοιχτα με τους οικουμενιστές και τους ισλαμοκαυλους μεταναστολαγνους της κλικας Ιερώνυμου, όπως και ο Σαλβίνι συγκρουεται ανοιχτα με τα παπικα κογκλαβια και τον ιδιο τον Παπα, ώστε να εξυψώσουμε την Ορθοδοξία, εκεί που της πρέπει.   

Επαναλαμβανω εδω απο κατου, το σχετικό απόσπασμα…

“… Φυσικά το ότι ένα ρωμαλεο νεοεθνικιστικό κίνημα θα προτάσσει την ελληνορθοδοξία, με μηδενική ανοχή, ειδικα απέναντι στο Ισλαμ, δεν σημαινει και οτι θα απορριπτει ή θα αποδιωχνει τους ανθρωπους οποιουδηποτε αλλου δογματος ή τους αθεους.

Ενα πολιτικο κομμα δεν μπορει παρα να ειναι πολυσυλλεκτικο και να απευθυνεται σε ολους τους γνησιους Ελληνες, ασχετως θρησκευτικης πιστεως.

Άλλωστε μεταξυ της “πατρωας θρησκειας” και της ελληνορθοδοξιας, οι συγκρητικοι συσχετισμοι πειθουν οτι μιλαμε για την ίδια ψυχη, που διαρρει την ιδια σαρκα!

Προφανως κανενας γνησιος Ελληνας δεν θα θεωρειται πολιτης β΄ κατηγοριας επειδη θα ειναι ευαγγελιστης, καθολικος, άθεος, δωδεκαθεϊστης ή βουδιστης. Ακομα και μουσουλμανοι οπως οι μειοψηφιες που διαβιουν στη Ροδοπη, θα ειναι απολυτως αποδεκτοι και θα απολαμβανουν τον σεβασμο και την προστασια του νομου, για τη θρησκεια τους, αρκει φυσικα να μην προβαλουν επεκτατικες τασεις, οπως οι σουνιτες μουσουλμανοι της αφροασίας.

Το να προτασσεις μία συγκεκριμενη πιστη, στενα συνδεμενη με τη ιστορια σου, οπως η ελληνορθοδοξια, δεν σημαινει οτι μετατρεπεσαι σε εναν χριστιανοταλιμπαν!

Απλώς αναγνωρίζεις, αντιλαμβάνεσαι και τρέφεσαι από τις ρίζες σου, επιτρέποντας όμως και στους άλλους Έλληνες, να λάβουν τις δικες τους αποφασεις ελεύθερα, για το κατάλληλο πνευματικό έδαφος, που θα βοηθάει τις ψυχές τους να ανθίσουν… 

Α, και κατι ακομα εν σχεση με την ελληνορθοδοξια…

Θα πρεπει να διδαχτουμε απο τη σοφη στρατηγικη του Ματεο Σαλβινι, οποιος ασπαζεται μεν τον καθολικισμο, αλλα συγκρουεται ανελεητα με τον οικουμενιστη Παπα!

Κατι αναλογο πρεπει να κανουμε και εμεις.

Οφειλουμε να διαφορισουμε τις θεσεις μας ως πιστοι ελληνορθοδοξοι, από τους κηρυκες της πανθρησκειας, τους μεταναστολαγνους και τους ισλαμοκαυλους της κλικας Ιερωνυμου!”

Ας έρθουμε τώρα στο μέγα ζήτημα της οικογένειας.

Η στήριξη της μονογονεϊκής οικογένειας

Το παραδοσιακό μοντέλο οικογένειας που επικράτησε στην Ευρώπη, μετά τη βιομηχανική επανάσταση και τον εξ-αστισμό των μεγάλων λαϊκων στρωμάτων, πρότασσε τη λεγόμενη πυρηνική οικογένεια. Δηλαδή: “πατέρας-μητέρα-παιδιά”

Στη μεταβιομηχανική εποχή μας, του διαδικτύου και της νέας τεχνολογίας, το πρότυπο αυτό όχι μόνο έχει αλλάξει αλλά διαρκώς συρρικνώνεται, δίνοντας χώρο στο νέο μοντέλο οικογένειας, τη μονογονεϊκή οικογένεια.

Ένα μοντέλο το οποίο ασφαλώς συνδέεται άμεσα ή έμμεσα και με κάποιες άλλες κοινωνικές θεσμίσεις, όπως λόγου χάριν  το διαζύγιο, ο γάμος, ή συμβίωση [ομόφυλων ή ετερόφυλων ζευγαριών] ή οι αμβλώσεις.

Το χειρότερο που θα μπορούσε να πράξει [κατά τη γνώμη μου] ένα νεοεθνικιστικό κίνημα θα ήταν να περιχαρακωθεί πίσω από την ασφαλή και φαινομενικά στέρεα παραδοσιακή συνθήκη της πυρηνικής οικογένειας και να αποφασίσει να τη στηρίξει πεισματικά, αγνοώντας τα μηνύματα των καιρών.

Να απαγορεύσει παραδείγματος χάριν τις εκτρώσεις ή να δυσκολέψει τις νομικες διαδικασίες διαζυγίου ή να επαναφέρει τους ξεπερασμένους θεσμους για τη μοιχεία στο γάμο κ.ο.κ. 

Μια τέτοια πολιτική εθελοτυφλία και αρτηριοσκληρυντική στάση, δεν θα είχε περισσότερες πιθανότητες να επιτύχει, από το κίνημα των Λουδιτών υφαντουργών στις αρχές της βιομηχανικής επανάστασης, που έσπαζαν τους αυτόματους αργαλειούς, πιστεύοντας ότι έτσι θα πισωγύριζαν το τσουνάμι της ιστορίας!

    

Τα νεοεθνικιστικά κινήματα της Ευρώπης [πλην των ελληνικων προς ώρας] δείχνουν να έχουν  κατανοήσει τις βαθιές αλλαγες που έχουν συμβεί στις κοινωνίες των λευκών και προσαρμόζουν την κοινωνική τους πολιτικη, με ρεαλισμό, στα σημερνά δεδομένα.

Άλλωστε είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότεροι νεοεθνικιστές ηγέτες ζουν ή έχουν ζήσει σε μονογονεϊκες οικογένειες, με πιο γνωστά παραδέιγματα την κ. Λεπέν και τον κ. Σαλβίνι.

Τα νεοεθνικιστικα κόμματα, ακόμα και τα ελληνικά, πρέπει επιτελους να μαθουν να εκφράζονται στη γλωσσα του 21ου αιωνα και να αντιμετωπιζουν τις καταστασεις με νορμες της εποχης τους. 

Φρονω συνεπως ότι αν θελουμε να προασπισουμε και κυριολεκτικώς να σωσουμε τον Ελληνισμό από τη δημογραφική συρρίκνωση, ασφαλώς και επιβάλλεται να ενισχύσουμε κατά προτεραιότητα τις γεννήσεις νέων Ελληνόπουλων.

Οχι όμως με τα μυαλά που κουβαλουσαν οι προπαππουδες μας, αλλα με τον νου και τη γνωση των σημερνων ανθρωπων.

Η μονογονεϊκη οικογενεια λοιπον νομιζω οτι πρεπει να προστατευθει άμεσα και με μέτρα πρακτικά, που θα εφαρμόζονται αυστηρότατα.

Όπως παραδείγματος χάριν εργασιακές διευκολύνσεις για τις έγκυες γυναίκες και για τις μαμάδες ή πριμοδότηση της γέννας για καθε παιδι ή φορολογικες ελαφρυνσεις ή προτεραιότητα στους παιδικους σταθμούς ή… ή … ή…

Και φυσικά μιλώντας για όλα αυτά τα ευεργετικα προς τη μητροτητα μετρα, εννοώ αυστηρα και μόνον, τις Ελληνίδες.

Αντιθέτως θα έπρεπε να αποθαρρύνεται η γέννηση νεων παιδιων απο αλλοδαπες, σε βαθμό ώστε να διακινδυνεύουν να βρεθουν πισω, εκει που ηρθανε, σε περιπτωση που μεινουν εγκυες οσο βρισκονταν σε ελληνικο εδαφος!   

Και περαν της στηριξης προς την μονογονεϊκη οικογενεια, θα πρεπει να διδονται κινητρα, γενικοτερα για τις γεννησεις γνησιων Ελληνοπουλων, ακομα και εκτος γάμου.

Ενισχυοντας παραδειγματος χαριν συγγενεις πρωτου βαθμου της μητερας, ωστε να συμβαλουν στο μεγαλωμα και στην ανατροφη των παιδιων.

 

Με τέτοιους τροπους πιστευω εγω προσωπικώς, ότι μπορεί να γίνει κάτι θετικό, στο να ανασχεθεί η φρενηρης πορεια μας προς τον φυλετικο μας αφανισμο. 

Διότι, ούτε με πορδές βάφονται αυγά, ούτε με μέτρα και αντιλήψεις της εποχής του Δελαπατρίδη αντιμετωπίζονται τα μειζονα προβληματα στον καιρό της Silicon Valley…

Η μικρή επιχείρηση       

Όταν ακόμα προσπαθούσα [επι ματαίω] να συνδράμω τους χρυσαυγίτες στην εκπόνηση κάποιων λειτουργικών προγραμμάτων εν σχέση προς τον δικό μου επαγγελματικό χώρο, τη μικρή επιχείρηση, είχα προσπαθήσει να πείσω κάποιους αππ αυτούς, ότι το αληθινά προνομιακό κοινό του Λαϊκου Συνδέσμου, δεν είναι άλλο από τη μικρή και πολυ μικρη επιχειρηση!  

Ο μικροεπιχειρηματίας, ο μικρομαγαζατορας, ο μικροβιοτέχνης, ο μικροεπαγγελματίας, που άλλοτε αποτελουσαν τη ραχοκοκαλια της ελληνικης οικονομιας, ήσαν ακριβως η ταξη που χτυπηθηκε πιο σκληρα απο καθε άλλη, στα χρονια των μνημονίων.

Κι όταν μιλαω για “χτυπημα” εννοω μεχρι τελικης πτωσεως. Μεχρι θανατου!

Αλλωστε οι περισσοτερες αυτοκτονιες εξαιτιας οικονομικης κατάρρευσης, έγιναν αναμεσα σε αυτους τους ανθρωπους.

Και σας το λεω εκ προσωπικης πειρας, μιας κι εγω επι πολλα χρονια, ανω της εικοσαετιας, ανηκα σε αυτον ακριβως τον χωρο [και καταστραφηκα απο τα μνημονια!]

Κι ακομα σημερα που μιλάμε, η συντριπτικη πλειοψηφια των ανθρωπων αυτων ειναι κυριολεκτικώς αιχμάλωτοι του κράτους, εξαιτίας των χρεών που τους φέσωσαν στα χρόνια των μνημονίων, οι εφορίες και τα ταμεία.

Τα λουκετα δεν μπηκαν μονον στα μαγαζια τους αλλα και στις ζωες τους.

Ε λοιπον τμηματα αυτου του σχεδιου [κατοπιν και δικης μου συμμετοχης, αποκλειστικα ομως για το ζητημα των μικρων επιχειρησεων] τα εφαρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ιδρυοντας το τμημα “μικρων και πολυ μικρων επιχειρησεων”

Οι άνθρωποι επεσαν διανα! Χεστηκαν στις ψηφους…

Εκει που η αριστερα δεν επιανε ποτε το κοινο των μικρων ελευθερων επαγγελματιων, τους αρπαξε σχεδον όλους απο την πασοκοδεξια και σαρωσε!

Και τωρα, στις τελευταιες εκλογες, όπου οι συριζαίοι ουσιαστικα κρατησαν τις δυναμεις τους, σε μεγαλο βαθμο οφειλεται στους μικρομαγαζατορες που τους ξαναψηφισαν [και θυμηθειτε μου οτι θα τους ξαναψηφισουν!]   

Και σας τα λεγω αυτα, μετα λογου γνωσεως.

Τα εχω ζησει απο μέσα…

Ε λοιπον, όπως το καταλαβαν τοσο η κ. Λεπεν, οσο και ο κ. Σαλβινι στις χωρες τους, το προνομιακο κοινο ενος νεοεθνικιστικου κινηματος εν Ελλαδι, ειναι οι μικροεπιχειρηματιες!

Θα προτεινα και θα ψήφιζα και με τα δύο μου χέρια, ένα οικονομικό πρόγραμμα, που θα τους έδινε οριστικες και γενναίες λυσεις, για να ξανασταθουν στα ποδια τους!

Και μιλαω για ανθρώπους εργατικούς, έντιμους, γνησιους Ελληνες, που βρέθηκαν ξαφνικα ανεργοι στα 50 τους, με χρεη που τους απαγορευουν να καμουν οποιδηποτε νομιμη εργασια και τους στερουν καθε ελπιδα μιας μικρης εστω συνταξης, ανασφαλιστους και γεματους αγανακτηση για την τεραστια αδικια που εγινε εις βαρος τους!

Φρονω ότι ενα νεοεθνικιστικο κινημα  ειδικα στην Ελλαδα, θα πρεπει να εκπονησει ειδικό προγραμμα και να ορισει ειδικο τμημα για την εφαρμογη του [αντιστοιχο αυτου του συριζα] που θα προσφερει σε ολους τους μικροεπιχειρηματιες [εν ενεργεία ή πρωην], τα εξης βασικα…

– Σεισαχθεια χρεων απο εφοριες και ταμεια. Μία κι εξω και οριστικά

– Δραστικο περιορισμο των γραφειοκρατικων διαδικασιων για την εναρξη ασκησεως επαγγελματος και γενναίες φορολογικές και ασφαλιστικές ελαφρύνσεις για τα 5 πρώτα χρόνα λειτουργιας της επιχειρησης.

– Αυστηρό ελεγχο και σκληρές τιμωρίες σε ελεγκτές εφορίας, υγιεινομικού, επιθεώρησης εργασίας κ.λπ,, που έχουν καταντησει το φοβητρο και η μαστιγα των μικρων επιχειρηματιων, σε βαθμο ωστε να μπαινουν [επιτηδες] στα μαγαζια τις ωρες και τις ημερες της φουλ δουλειας και να μην ξεκολλανε να φυγουν παρα μονον οταν θα “γινουν αυτα που πρεπει να γινουν” [δεν λεω άλλα για να μην βρεθω σε κανα δικαστηριο αλλα οι νοουντες ας νοησουν]

– Δραστικα, άμεσα και αποδοτικά μέτρα για την πληρη εξάλειψη του παραεμπορίου και του εμπορικου τσαμπουκα αλλοδαπων και τσιγγάνων, που έχουν ρημαξει τα νόμιμα μαγαζιά, πουλωντας ανεξελεγκτα τα παντα, χωρις να πληρωνουν στο κρατος ουτε ενα εβροπουλο  

– Αυστηρότατα μετρα προστασιας των καταστηματαρχων απο κλέφτες, από σαλταδόρους κι από την εξαρχειώτικη αλητεια, που έφτασε στο σημείο να κατηγορεί τους φουκαράδες που αντιστάθηκαν όταν ενα κλεφτρονι μπουκαρε στο μαγαζι τους, για να το αφανισει…

Με τέτοια αποφασιστικά μέτρα στήριξης της μικρής αστικης τάξης και των καθημερινων ηρωων, που δινουν πραγματικα πολεμο για την επιβιωση τους, απεναντι στον λαθρεποικο μαχαιροβγαλτη, στον αδιστακτο φοροεισπρακτορα, στον αδιαφορο δημοσιο υπαλληλο, στον βολεμένο δημοτικό υπάλληλο, στον αρχιτεμπέλη των πασης φυσεως δημοσιων οργανισμών, στον πονηρό της τράπεζας, στον έτσι των άπλυτων, στο πουταναριό των ΜΚΟ και σε όλες αυτές τις μεταμοντέρνες βδέλες του παραγωγικού ιστου της ελληνικης οικονομίας, θα αναδυθεί ένα ρωμαλέο νεοεθνικιστικό κίνημα, που επιτέλους θα απο-δείξει και θα επι-δείξει στον πάσχοντα Έλληνα, πως υπάρχει Ελπίς…

Μακάρι καποια απο αυτα που προτεινω εδω, να εισακουστουν και να γινουν πραξη…

Και τότε θα ιδείτε πως ξαναστέκεται στα ποδια του ο απογοητευμενος Ελληνας και πως ξαναπεφτει στη μαχη για το Κοινο μας Πεπρωμενο…

Τα υπόλοιπα ας τα επεξεργαστούν και ας τα συνθέσουν σε ένα νέο, γιομάτο πίστη και ελπιδα νεοεθνικιστικό πρόγραμμα, οι άνθρωποι που θα ηγηθούν της ΕΛΑΣΥΝ και του ελληνικου νεοεθνικισμού και οι ειδικοί επιστημονες που θα τους συνδραμουν… 

Στο κάτω-κάτω είναι και στο χερι μας να τους βοηθήσουμε – ναι;   

Σχόλια αναγνωστών [σχετικά με το κείμενο]

Κωνσταντίνος Παλαμίδας

Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά σαν τρόπος σκέψης πρώτα απ’όλα.

Θεωρώ πολύ καίριο για τη νέα προσπάθεια να στήσει ένα πρόγραμμα που θα ασχολείται με την επίλυση των προβλημάτων της χώρας με βάση την πολύ έξυπνη τακτική των κινήτρων και των αντικινήτρων – και όχι με “λύσεις” τύπου π.χ. “όταν θα έλθουμε στην εξουσία οι λαθρομετανάστες θα φύγουν από μόνοι τους” (tragik με k) ή με μπατσικές καταστολές.

Να φέρω ένα παιδαριώδες παράδειγμα.

Τι πιστεύει κανείς οτι θα ήταν πιο αποτελεσματικό για να παύσουν παραδείγματος χάριν οι καταλήψεις και τα πανεπιστήμια να μετατραπούν ξανά σε χώρους εργασίας από κομμουνιστικές μπαφοσυνάξεις – μια άγρια καταστολή των κόκκινων που τα λυμαίνονται ή φερ ειπείν ένα εφ’άπαξ εικοσαχίλιαρο σε κάθε φοιτητή που θα ολοκλήρωνε την φοίτησή του ημερολογιακά μέχρι τα τέσσερα ή πέντε χρόνια ακριβώς και μόνο τότε; Γιατί κάτι μου λέει πως σε μια τέτοια περίπτωση ας πούμε, οι αρχικαταληψίες θα ήταν οι πρώτοι που θα έστηναν τον πισινούλη τους πάνω από τα βιβλιαράκια τους…

Μπορεί κανείς πιστεύω να συντάξει πολλές και σοβαρές προτάσεις πάνω σε αυτό ακριβώς το σκεπτικό, πάντοτε καλά μελετημένες φυσικά. Το οικονομικό δόλωμα είναι νομίζω ένα πολύ καλό εργαλείο σε μια νηπιακού πολιτικοκοινωνικού επιπέδου κοινωνία όπως η δική μας, τουλάχιστον για μια αρχική διόρθωση των κακώς κειμένων με βελούδινο τρόπο. Αντίστοιχα θα μπορούσε να δουλευτεί και το ζήτημα των εκτρώσεων με αντικίνητρα για τη δολοφονία του εμβρύου και παράλληλα κίνητρα για την τεκνοποίηση (φοροαπαλλαγές, διορισμοί κλπ), το ζήτημα της μαύρης εργασίας των αλλοδαπών και πολλά άλλα.

Γοργώ

Καλησπέρα σε όλους και ας αρχίσω με το θέμα της διαβούλευσης και των προτάσεων:

Σχετικά με το θέμα των μονογονεϊκών ή και των πολύτεκνων οικογενειών υπάρχουν δύο διαστάσεις οι οποίες πρέπει να ερευνήσουμε: η ηθική και η οικονομική.

Σαφώς και πλέον είναι ανάξιο λόγου να ασχολούμαστε με τα παλαιά πρότυπα και να λιθοβολούμε την «αστεφάνωτη» μάνα, αντιθέτως πρέπει να την ενθαρρύνουμε στο δύσκολο αγώνα που επέλεξε να συμμετέχει, αψηφώντας τα πρότυπα των μοντέρνων οικογενειών με το ένα ή το κανένα παιδί. Γενικά είναι διαπιστωμένο ότι οι νέοι δεν μπαίνουν στην διαδικασία οικογένειας πλέον εύκολα πέραν από το ότι είναι οικονομικά δυσβάσταχτο, αλλά κυρίως γιατί έχουν «ποτιστεί» μέχρι το μεδούλι με το αφιόνι του lifestyle. Δηλαδή ότι πρέπει να παραμένουν ελεύθεροι, να διασκεδάσουν, να έχουν πρώτα κάνει αρκετά στον ερωτικό τομέα με κάθε είδους «εμπειρίες»(ότι και αν σημαίνει αυτό) κ.τ.λ. Οπότε όταν επιτέλους το αποφασίσουν(επειδή έχουν στενέψει τα χρονικά όρια πλέον) δημιουργούνται αυτές οι οικογένειες με το ένα παιδί(με τα χίλια ζόρια) και αν…

Οπότε καθήκον κάθε εθνικιστικού κινήματος είναι να πρέπει να καλλιεργήσει στους νέους μια άλλη νοοτροπία. Η δημιουργία οικογένειας πρέπει να απενοχοποιηθεί επιτέλους και να επιστρέψουμε στα υγιή πρότυπα με σχετικά νέους γονείς, που την αποστολή αυτή να την βλέπουν σαν ευλογία και όχι σαν επιπλέον βάρος ή σαν κοινωνικό «πρέπει».

Και εννοείται ένα σωστό κράτος πρέπει να επιβραβεύει και να συνεπικουρεί αυτές τις πρωτοβουλίες: πέρα από αυτά που αναφέρεις στο άρθρο σου και πέρα από το δημαγωγικό(σιγά μην το θέσπισαν από την καλή τους την καρδιά) νέο επίδομα μητρότητας(το οποίο υπάρχει εδώ και δεκαετίες απλά διαφοροποιείται ανάλογα με τα ασφαλιστικά ταμεία και δεν φτάνει ούτε για ζήτω), πρέπει να καθιερωθεί μηνιαίο επίδομα για κάθε παιδί(όχι ψίχουλα – μάλλον αυτοί που αποφασίζουν τα ποσά δεν έχουν παιδιά), όπως γίνεται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και για τις μονογονεϊκές και για τις οικογένειες ασχέτως αριθμού παιδιών. Και έρχεται και ρωτάει τώρα ο κάθε βλαμμένος οικονομικάριος που θα τα βρούμε τα λεφτά; Κόψτα από τους λάθρο κύριος και μην επιδοτείς ΜΚΟ που ασχολούνται με τα πόσα φύλλα γίνεται ο καλύτερος μπακλαβάς.

Ένα παιδί για να μεγαλώσει εκτός από τον αρχικό εξοπλισμό που χρειάζεται, ιματισμό και τροφή, χρειάζεται ένα σωρό άλλα πράγματα. Όταν φτάσει η χώρα μας να μην χρειάζεται παραπαιδεία, να μην πληρώνουμε για σπορ και λοιπές εξωσχολικές δραστηριότητες, τότε το ξανασυζητάμε για το πόσα χρειάζεται ένα παιδί.

Τώρα οι εκτρώσεις φυσικα και δεν πρεπει να απαγορευτούν. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να μην φτάνουμε σε αυτές. Άρα χρειαζόμαστε εκτός από την αλλαγή της νοοτροπίας που ανέφερα παραπάνω, σωστή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας από την εφηβεία για να προλάβουμε την εγκυμοσύνη. Και σε τελική ανάλυση άντε και έγινε και δεν το προλάβαμε και έχουμε να κάνουμε με μια μικρή κοπέλα που δεν μπορεί πλέον ούτε σε έκτρωση να προβεί αλλά ούτε το παιδί της να συντηρήσει. Να της παρέχει το κράτος βοήθεια, επίδομα και εργασία και κίνητρα όπως είπες και εσύ στους συγγενείς να την βοηθήσουν.

Και να στο πάω και παραπέρα, αν και το κορίτσι δεν είναι έτοιμο ή δεν είναι φυσικά και ψυχολογικά έτοιμο για κάτι τέτοιο: απλούστευση στη διαδικασία των υιοθεσιών θα βοηθούσε πολύ κόσμο πίστεψε με.

Ένα πράγμα που με προβληματίζει στο άρθρο σου είναι το πώς να αποθαρρύνονται οι αλλοδαπές στο να κάνουν παιδιά… Σε γενικές γραμμές στην Ευρώπη αυτό θα μπορούσε να είναι σωτήριο, καθώς εκεί οι μουσουλμάνοι είναι εγκατεστημένοι από χρόνια, έχουν φέρει τις οικογένειες τους και αυξάνονται και πληθύνονται επικίνδυνα. Εδώ πρέπει να τους σταματήσουμε από το να έρχονται(μιλώντας για μουσουλμάνους πάντα) γιατί αν ριζώσουν θα τους φέρουν και αυτοί(προς το παρόν η πλειοψηφία αποτελείται από άντρες μόνους). Για τους υπόλοιπους ίσως μια πιο σκληρή νομοθεσία ως προς την απόκτηση ιθαγένειας να τους μπέρδευε λίγο την συνταγή αλλά και πάλι επιφυλάσσομαι και θέλει πολύ σκέψη το θέμα γιατί έχεις απόλυτο δίκιο με το να το θέλεις, αλλά πρέπει να βρεθεί και θεμιτός τρόπος να γίνει.

Ένα όμως που σου ξέφυγε είναι οι ΡΟΜΑ, αυτή η μεγάλη πληγή της κοινωνίας στο θέμα των παιδιών. Ειλικρινά αν ήταν στο χέρι μου σε αυτούς, οι οποίοι δεν μπορούν να μπουν σε καλούπια και να ενσωματωθούν με τίποτα στην κοινωνία, και που λαμβάνουν τα άπειρα επιδόματα, και επιπλέον έχουν μετατρέψει τις γυναίκες τους σε κλωσσομηχανές για να παίρνουν κι άλλα, θα τους τα έπαιρνα τα παιδιά από τα μαιευτήρια, μήπως και γλιτώσουν την επαιτεία, την εγκληματικότητα, τον αναλφαβητισμό και τόσα άλλα, αλλά αυτό είναι θέμα συζήτησης ολόκληρου νομοσχεδίου!

Για τα μέτρα υπέρ των μικρομεσαίων επιχειρήσεων συμφωνώ σε όλα και δεν έχω κάτι να προσθέσω επί του παρόντος.

 

https://panusis.blogspot.com

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Καλησπέρα σας, το θέμα της επιδότησης των μονογονεϊκών οικογενειών θέλει προσοχή διότι η εμπειρία έχει δείξει ότι τα χρήματα αυτά τα καπηλεύονται επι τω πλείστον οι ρομά οι οποίοι δηλώνουν ανύπαντροι και άρα μονογονεϊκές οικογένειες. ίσως θα πρέπει όλοι να έχουν δικαίωμα να αποκτήσουν ένα παιδί και αυτό βεβαίως ας επιδοτείται αλλά εάν δηλώνουν άποροι τί τα θέλουν τα 4,5,6 παιδιά για να τους τα θρέφουμε εμείς οι υπόλοιποι Έλληνες και αυτοί να ζουν ως παράσιτα όπως συμβαίνει σήμερα; Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν ας επιδοτείται μόνο το πρώτο παιδί και τα υπόλοιπα ας βρούν τρόπο να τα θρέψουν. Επειδή είμαι νοσηλευτής και δουλεύω σε νοσοκομείο γνωρίζω από κοντά ότι όλοι οι ρομά παίρνουν τέτοια επιδόματα τα οποία μάλιστα ξεπερνούν το δικό μου μηνιάτικο και αυτό είναι άκρως προκλητικό.
    ευχαριστώ πολύ
    Χρήστος Πετρόπουλος

Απάντηση