ΑΠΩΛΕΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ ΑΝΕΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Το εθνικό αμυντικό μας δόγμα συμπυκνώνεται στο ότι δεν παραχωρούμε χιλιοστό από τα εδάφη μας, ενώ θα πολεμήσουμε μέχρις εσχάτων για να υπερασπιστούμε κάθε σπιθαμή της γης μας. Ακόμα και αυτή η μητσοτακική μασονοδεξιά το χρησιμοποιεί σε εξάρσεις της πατριωτικής της ρητορικής,χωρίς να μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι θα το στηρίξει έμπρακτα εφόσον κληθεί να το κάνει. Πάντως,η ακεραιότητα του εθνικού εδάφους παρουσιάζεται ως κόκκινη γραμμή και κάθε τυχόν απώλεια ως καταστροφή. Και δικαίως άλλωστε. Μήπως όμως έχουμε ήδη απωλέσει εθνικό έδαφος και μάλιστα χωρίς να πέσει τουφεκιά;

Διότι απώλεια δεν συντελείται μόνο όταν κάποιο τμήμα της επικράτειάς μας προσαρτηθεί σε άλλη χώρα, όπως έγινε με την Βόρειο Ήπειρο ή την δημιουργία του ψευδοκράτους  στην Κύπρο, αλλά απώλεια συνιστά και η αδυναμία των Ελλήνων να κινηθούν σε εδάφη που παραμένουν στην ελληνική επικράτεια,και μάλιστα σε κεντρικότατα σημεία της.

Και εξηγούμαστε: Μπορεί μια Ελληνίδα να προσεγγίσει μόνη την πλατεία Ομονοίας μετά το κλείσιμο των καταστημάτων στις εννιά το βράδυ; Η απάντηση είναι : όχι, δεν μπορεί. Συμμορίες αλλοδαπών, σκληροτράχηλοι εισαγόμενοι επαγγελματίες επαίτες, χρήστες και διακινητές ναρκωτικών λυμαίνονται την πάλαι ποτέ εμβληματική πλατεία των Αθηνών.

Μπορεί οποιοσδήποτε Έλληνας να περιηγηθεί ασφαλώς στην πλατεία Κουμουνδούρου; να περάσει αμέριμνος, ακόμα και μέρα, από την Κουμουνδούρου; Να διασχίσει άφοβα την πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα; Να περιπλανηθεί στα στενά του Μεταξουργείου; 

Μπορεί  η ίδια η ελληνική αστυνομία να μπει στον καταυλισμό των Ρομά στον Ασπρόπυργο ή στο άβατο των Εξαρχείων; 

Ρητορικά βεβαίως τα ερωτήματα, αφού οι παρaπάνω περιοχές, μαζί με πάρα πολλές ακόμα, έχουν προ πολλού γκετοποιηθεί. Να το θέσουμε απλά, τις έχουμε πλέον χάσει, ανήκουν σε αλλοδαπούς, μέλη του υποκόσμου και αντικοινωνικά στοιχεία. Είναι σαν να μη μπορεί κάποιος να μπει σε ορισμένα δωμάτια του ίδιου του του σπιτιού. Τραγικό σαν σκέψη, θλιβερό ως πραγματικότητα. Η πόλις εάλω και μάλιστα χωρίς αντίσταση.

Η κατάσταση είναι στο παρά πέντε να γίνει μη αναστρέψιμη. Έστω και αυτή την έσχατη ώρα όμως μπορεί ακόμα να αναχαιτιστεί. Χρειάζεται στιβαρή πολιτική βούληση και στρατηγική, με σαφή εθνολαικό προσανατολισμό. Ας στηρίξουμε όσους  μπορούν, αλλά, πάνω απ όλα, θέλουν να δράσουν εθνικά και χριστιανικά.

Γεώργιος Δημητρακόπουλος

 

Απάντηση