Η φιλοσοφία και ο ρόλος της Γυμναστικής και του Γυμναστή στην Αρχαία Ελλάδα και οι επιδράσεις αυτής, σε κοινωνικοπολιτικό και θρησκευτικό επίπεδο μέχρι και σήμερα

Το Ελληνικό Πνεύμα σπούδασε με ευθύνη και συνέπεια το αθλητικό σώμα στην  παλαίστρα και στο γυμνάσιο. Μελέτησε και ανέλυσε τις λειτουργίες του «Σαν διπλή ενότητα» (Σώμα & Πνεύμα) και το ανύψωσε σε ανώτερη πνευματική σφαίρα κάνοντας τον Πλάτωνα να γράφει «στην Πολιτεία του» την θεϊκή αποστολή της Γυμναστικής και του Αγώνα : «δυο θεϊκά τέκνα έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους, την Γυμναστική και την Μουσική με σκοπό τον Εξανθρωπισμό τους».

Μάλιστα οι πρόγονοι μας θεοποίησαν τον Αγώνα και την Νίκη, (Μέσο για να επιτευχθεί η εκγύμναση Σώματος & Πνεύματος αλλά και για να καλλιεργηθεί και της Πατρίδος το φρόνημα – νίκη και αγώνας σε πολεμικό επίπεδο κατά των Βαρβάρων που επιβουλεύονταν την εδαφική ακεραιότητα) τοποθετώντας αγάλματα σε όλους τους αγωνιστικούς χώρους, ιδιαίτερα στον Ιερό χώρο της Ολυμπίας, αφού συνειδητοποίησαν τα ευεργετικά αποτελέσματα στην ελληνική προσωπικότητα και ευρύτερη ελληνική κοινωνία. Με την ευγενή άμιλλα «την επι ίσης όροις», εκτός των άλλων, το άτομο διδάσκεται την Πειθαρχία και αναγνωρίζει την αξία από τον ανταγωνισμό. Καλλιεργεί την Δύναμη, την Θέληση, την Πρωτοβουλία, το Θάρρος, Κριτική ικανότητα, την Αυτάρκεια και την Αυτοκυριαρχία. Αναπτύσσει  αρετές όπως η Φρόνηση, ο Σεβασμός, η Τιμιότητα, ο Ιπποτισμός στοιχεία απαραίτητα για έναν Έλληνα πολίτη-οπλίτη ενεργητικό, γεμάτο ζωή και θέληση για δημιουργία και την προάσπιση των ηθών, εθίμων και πατρώων αξιών της φυλής του, τόσο σε ατομικό, διαπροσωπικό αλλά και σε επίπεδο πολιτείας.

Η φιλοσοφία που περνάει ο Γυμναστής (Προπονητής-Παιδοτρίβης) στον ασκούμενο-αθλητή είναι πρωτίστως ψυχοσωματική αλλά και ψυχοπνευματική, εκτός του βασικού σκοπού της σωματικής αγωνιστικής προσπάθειας. Αντικειμενικός στόχος είναι η Νίκη, μέσω της οποίας, εκτός της σωματικής ευεξίας και αγωνιστικής προσπάθειας, οι αρχαίοι Έλληνες πετύχαιναν και άλλα: να περάσουν στους αθλητές την σωστή ασκητική δίαιτα, στο πώς θα διαμορφωθεί μέσω των αγώνων και της γυμναστικής η Οικογένεια, η Θρησκεία, η Πολιτεία, η Αγωγή, οι Τέχνες, ο Στρατός και γενικά όλο το οικοδόμημα που λέγεται Ελληνικός Πολιτισμός.

Ο Γυμναστής ως δημόσιος λειτουργός εκτός από τις γνώσεις περί γυμναστικών ασκήσεων και την επίδραση αυτών στο σώμα, γνώριζε και την επίδραση αυτών  στον ψυχοπνευματικό τομέα. Ήταν «πενταθλητής» μόρφωσης καθώς γνώριζε την Παιδαγωγική, την Ανατομία, την Φυσιολογία, την Ψυχολογία. Ήταν υπεύθυνος για τον σχεδιασμό της προπόνησης, της αποθεραπείας και της τακτικής που ακολουθούσε ο αθλητής κατά τον αγώνα. Αναδείκνυε τα ταλέντα των αθλητών και τις αθλητικές τους ικανότητες. Είχε παιδευτικές ικανότητες και επηρέαζε τους αθλητές και σε άλλους τομείς της ζωή τους με γνώμονα το καλό και αγαθό και την χρησιμότητα του αθλητή στην Πολιτεία σαν ενεργού πολίτη-οπλίτη. Σφυρηλατούσε δυνατούς χαρακτήρες άξιους να καταλάβουν τα Ολυμπιακά Ιδεώδη, τα ιδεώδη τα οποία ήταν ταυτόσημα τότε με την ελληνική φυλή. Επιστέγασμα όλων αυτών ήταν η Νίκη, η Δόξα και η αγάπη για την Πατρίδα.

Στην σημερινή ελληνική κοινωνία (ειδικά από την λεγόμενη μεταπολίτευση και μετά) ο αθλητισμός έχει χάσει το παιδευτικό του χαρακτήρα και την πραγματική του ουσία. Έχει γίνει απλά εμπόριο και μάρκετινγκ. Η νεολαία όπως και ο αθλητισμός άγεται και φέρεται στο άρμα της παγκοσμιοποίησης και της Νέας τάξης, που υποτάσσει τις πραγματικές αξίες που προείπαμε στο βωμό του υπερκαταναλωτισμού και του χρηματικού κέρδος. Αξία έχει το χρήμα και όχι ο άνθρωπός. Οι ολυμπιακοί αγώνες έχουν χάσει το πραγματικό νόημα τους και μόνο το Αρχαίο Ολυμπιακό Ιδεώδες δεν μεταδίδουν. Το εμπόριο και το χρήμα έχουν αντικαταστήσει της αρχικές αρετές, όπως ο Αγώνας, η Νίκη, η Αρετή.

Συγκεκριμένα, ένα μεγάλο μέρος της Ελληνικής Νεολαίας, με όλα αυτά που προείπαμε, με την κακή χρήση της τεχνολογίας (Η/Υ, κινητά, παιχνιδομηχανές κ.α.), με την διάλυση της Πατρίδας, της Οικογένειας και της Θρησκείας (πάντα με τις ευλογίες δυστυχώς των ανάξιων Ταγών αυτού του ανθελληνικού Κράτους και της νομοκρατούσας ηγεσίας της εκκλησίας της Ελλάδος), έχει γίνει νωθρό, «κοιμισμένο» , με μια παθητική στάση όχι μόνο απένατι στην γυμναστική, που έχει απαξιωθεί από το σημερινό κράτος, αλλά και σε άλλους τομείς της κοινωνίας, χωρίς ελεύθερη φρόνηση , κριτική σκέψη και αγωνιστική διάθεση για τα δεινά που έρχονται. Θα λέγαμε ότι έχει γίνει ένα μέρος της νεολαίας βορά στα  αντεθνικά σχέδια των παγκόσμιων σιωνιστικών κύκλων που θέλουν όχι Έλληνες και Ελλάδα αλλά μια ακόμα αποθήκη ψυχών και άβουλων όντων χωρίς Εθνικά ιδεώδη και αξίες. Η μεγάλη εισροή παράνομων μεταναστών και η μετεγκατάσταση τους και σε δημόσιους αθλητικούς χώρους κάνει το φαινόμενο της παρακμής της άσκησης ακόμα μεγαλύτερο.

Φωτεινοί φάροι σε όλη αυτή την σήψη, είναι μεμονωμένες περιπτώσεις μέσα στον Ελληνικό Αθλητισμό, πρωταθλητών, αθλητών, προπονητών και γυμναστών, που κάνουν αγώνα μέσα στην κοινωνία να ξαναγυρίσουν οι αθλητές – ασκούμενοι-η Ελληνική Νεολαία- «στις παλαίστρες και στα γυμνάσια» ώστε τα ελληνόπουλα να «ελευθερωθούν» και σωματικά και ψυχοπνευματικά ώστε και σε κοινωνικό και εθνικό επίπεδο να γίνουν χρήσιμοι για την Πατρίδα που χαροπαλεύει.

Τέλος ο Λουκιανός μας πείθει για την χρησιμότητα και την φιλοσοφία της γυμναστικής και την επίδραση της στην Πολιτεία διαχρονικά: {«Αν δε ποτέ θελήσεις να μάθεις πως δύναται καλύτερα να διοικηθεί μια Πολιτεία και πως η φυλή και οι πολίτες της δύναται να γίνουν «ΑΡΙΣΤΟΙ», θα αναγνωρίσεις το ωφέλιμο των Ασκήσεων και της Γυμναστικής …»}

ΠΑΝΤΕΛΑΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΚΦΑ-ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΓΥΜΝΑΣΤΗΣ

ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ Ε.ΛΑ.ΣΥΝ.

 

Απάντηση