Από το “Άρον άρον σταύρωσον Αυτόν” στο “Διεμερίσαντο τα ιμάτια Αυτού”

Αυτό που βιώνουμε από την περασμένη Τετάρτη θυμίζει ρωμαϊκή αρένα των ύστερων παρακμιακών ρωμαϊκών χρόνων. Το πλήθος ζητάει αίμα και ο “Αυτοκράτορας Κούλης” δίνει εντολή στους αργυρώνυτους δικαστές να “τελειώσουν” τους κατηγορουμένους. Κανείς δεν νοιάζεται για την απονομή της Δικαιοσύνης, κανείς δεν τολμά να ψελλίσει ότι είναι ανεπίτρεπτο να δικάζει ο όχλος και τα ΜΜΕ, και, ενδεικτικό είναι, το ότι μόλις ανακοινώθηκε η ενοχή Ρουπακιά οι αντιδράσεις ήταν χλιαρές, σε αντίθεση με την στιγμή της ανακοίνωσης της “ενοχής” των πολιτικών προσώπων όπου οι πανηγυρισμοί ήταν ενθουσιώδεις. 

Θα πρωτοτυπήσω και δεν θα είμαι καθόλου “πολιτικώς” και “νομικώς” ορθή λέγοντας ότι υπάρχουν και δικαστικές αποφάσεις που δεν είναι δυνατόν να γίνονται σεβαστές. Περιμένουμε με αγωνία και απορία το σκεπτικό της απόφασης για το οποίο τολμώ να προβλέψω ότι θα είναι μνημείο λογικών και νομικών ακροβασιών. Η απόφαση αυτή βασίστηκε σε μια δικογραφία- κολάζ άσχετων μεταξύ τους δικογραφιών, και η οποία προσομοιάζει στην διανοητική συγκρότηση του μέσου Αριστερού: λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερριμμένα. Υπάρχουν άνθρωποι που καταδικάστηκαν και των οποίων το όνομα δεν υπάρχει πουθενά στην δικογραφία. Βέβαια, υπάρχουν και άνθρωποι που καταδικάστηκαν βάσει της μαρτυρίας κάποιου διαταραγμένου ο οποίος ισχυρίζεται ότι έσφαζαν αμνοερίφια ή ότι διατηρούσαν ανύπαρκτα οπλοστάσια. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. 

Ή μάλλον ξέρω: το χειρότερο είναι ότι καταδικάστηκαν και κινδυνεύουν να μπουν στην φυλακή δεκάδες αθώοι. Άνθρωποι που εξελέγησαν βουλευτές τον Ιούνιο του 2012, αντιμετωπίζουν μακροχρόνιες καθείρξεις σε μία πρωτόγνωρη κατάσταση στα παγκόσμια ποινικά χρονικά, όπου ο εκλογικός νόμος και οι καραμπόλες του καθορίζουν ποιος διευθύνει, συγκροτεί ή εντάσσεται σε “εγκληματική οργάνωση”.  Πρόκειται για ένα διαρκές έγκλημα με φυσικούς αυτουργούς μια χούφτα επίορκους δικαστές που ονειρεύονται οφίκια και αναρρίχηση στην ιεραρχία και δεν διστάζουν να αποδείξουν πόσο αποκρουστικά διεφθαρμένοι είναι υπακούοντας πιστά στις εντολές που θα λάβουν. Και όπως σε κάθε έγκλημα, το ερώτημα που προκύπτει είναι “τις ωφελείται”. Μα, φυσικά, οι ηθικοί αυτουργοί. Οι εκπρόσωποι του σάπιου πολιτικού συστήματος υποβοηθούμενοι από τα ΜΜΕ και τον όχλο που απειλούσε και εκβίαζε ωμά το Δικαστήριο ώστε να εκδώσει την ετυμηγορία “που πρέπει”. Γιατί “πρέπει” ; Μα φυσικά, γιατί ο εθνικιστικός χώρος αποτελεί απειλή γι ‘ αυτούς και “κόβει ψήφους”. 

Εν όψει μάλιστα της κλιμάκωσης του λαθροεποικισμού και μιας ακόμα εθνικής προδοσίας στο Αιγαίο, ο εθνικισμός είναι βέβαιο ότι θα ενισχυθεί επικίνδυνα. Είναι επιτακτική η ανάγκη να φιμωθεί κάθε αντίθετη φωνή ώστε να καταπολεμηθέι ο νατιβισμός, να προωθηθεί το “μπόλιασμα” και να προχωρήσουμε σε “διάλογο” με την Τουρκία για να διαπραγματευτούμε για όλα όσα βάσει Διεθνούς Δικαίου ήδη μας ανήκουν. Απόδειξη γι’ αυτό αποτελεί η σπουδή και ο πανικός με την οποία το Κυνοβούλιο νυχθημερόν προσπαθεί να τους αφαιρέσει τα πολιτικά δικαιώματα. Άρθρα επί άρθρων και αναλύσεις επί αναλύσεων για να βρεθεί ο τρόπος να παρακαμφθούν τα “εμπόδια” προς αυτό το σκοπό. Όπου “εμπόδια” σημειώστε τους νόμους, το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ. Κάποιοι, οι οποίοι αρθρογραφούν για το ζήτημα αυτό, προκαλούν θυμηδία επιβεβαιώνοντας ότι για να είσαι δημοσιογράφος προϋποθέτει το να είσαι λειτουργικά αναλφάβητος και κάποιοι άλλοι προκαλούν αηδία μιλώντας για νομικά by-pass και λοιπά νομομαγειρέματα τα οποία θα ζήλευαν ο Κιμ Γιονγκ Ουν και ο Πολ Ποτ. Το πιο εξωφρενικό σε όλη αυτή την χυδαία προσπάθεια εξοβελισμού του εθνικισμού από το πολιτικό σκηνικό με όπλο τον εκλογικό νόμο και με το ξεχείλωμα των κωλυμάτων εκλογιμότητας, είναι το γεγονός ότι όσοι μιλούν για αυτά, έχουν καταλύσει ανερυθρίαστα το τεκμήριο της αθωότητας των πρωτοδίκως καταδικασμένων και έχουν προεξοφλήσει ότι ΚΑΙ η απόφαση του Εφετείου θα είναι καταδικαστική. 

Κάπως έτσι, τεκμαίρεται ότι μερίδα της Δικαιοσύνης στην Ελλάδα δεν είναι παρά η μολυσμένη παρανυχίδα μιας ακόμα πιο σάπιας κοινωνίας η οποία κατά ποσοστό 83% απεφάνθη ότι είναι ικανοποιημένη από τις καταδίκες των στελεχών του εθνικιστικού χώρου σε μία λογική Big Brother που το κοινό αποφασίζει ποιος θα σαπίσει στη φυλακή, στα πλαίσια ενός μεταμοντέρνου λαϊκού δικαστηρίου.  Όπως ήταν φυσικό, εμφανίστηκαν και δημοσκοπήσεις που αναρωτιούνται “που θα πάνε πλέον αυτοί οι “αδέσποτοι ψηφοφόροι”” φέρνοντας συνειρμικά στο μυαλό το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και το «Διεμερίσαντο τα ιμάτια αυτού, βαλόντες κλήρον». 

Πέραν πάσης αμφιβολίας, αρμόδιος να απαντήσει σε αυτές τις δημοσκοπήσεις είναι μόνο ο εθνικιστικός χώρος, ο οποίος καλείται να αποδείξει για μία ακόμα φορά ότι οι ιδέες δεν φυλακίζονται και, ενωμένος σαν γροθιά, να κάνει αυτό που τους πονάει: να διεκδικήσει δυναμικά θέση στην κοινωνία και το πολιτικό στερέωμα πιο ώριμος και πιο αποφασισμένος από ποτέ. Τους απαντάμε λοιπόν: Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε, όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος.

 

M. M.

Απάντηση