Άπαντες = Δούλοι

Εύγλωττα η Καινή Διαθήκη, το μέρος Β του Ιερού Βιβλίου (Αγία Γραφή) των Χριστιανών, επιχειρεί να μας αμφιταλαντεύσει με μία ξεχωριστή μέθοδο ήθος, αξίες, γνώσεις για την ζωή του Ιησού Χριστού, των Αποστόλων και άλλων μορφών εκείνης της χρονικής περιόδου που καθόρισαν κατά ένα ποσοστό το έργο τού κεντρικού προσώπου τής Πίστης μας.

Επιπροσθέτως, με έναν οιονεί περίεργο τρόπο διαβάζοντας και αναλύοντας εις βάθος το νόημα συγκεκριμένων βιβλίων (λ.χ. Αποκάλυψη Ιωάννου) μπορούμε να δούμε τα γεγονότα της επόμενης ημέρας, του επόμενου χρόνου…
Όταν ανοίγουμε την Παλαιά Διαθήκη ή ακόμη περισσότερο την Καινή Διαθήκη και επιθυμούμε να διαβάσουμε έστω και λίγο, πολλάκις στο τέλος μένουμε με απορίες τόσο για το μήνυμα που ήθελε να περάσει ο γράφων όσο και για αρκετές λέξεις, οι οποίες στο χρόνο άλλαξαν, δηλαδή αλλοιώθηκε η σημασία τους ή ακόμη και σήμερα χρησιμοποιούνται για να προσδιορίσουν κάτι που δεν έχει ουδεμία σχέση με την αρχική του σημασία. Αυτή τη φορά θα αναλύσουμε μία λέξη που σήμερα έχει αρνητική χροιά αλλά στην Αγία Γραφή την συναντάμε αρκετές φορές.

Εν πρώτης, εργαζόμενοι στην σημασιολογία που δίνει η ίδια η Καινή Διαθήκη (στο γλωσσάριο), θα δούμε τι νόημα της δίνει: «Ο όρος «δούλος», εκτός από την κυριολεκτική σημασία του, χρησιμοποιείται συχνά στην Π.Δ. για να δηλώσει την ειδική σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης ενός λαού ή προσώπου προς το Θεό. Ο άνθρωπος ως «δούλος» του Κυρίου Θεού ανήκει στο Θεό, προστατεύεται από αυτόν και υπηρετεί το θέλημα του (Ψλ 123,2). Με αυτή την έννοια διάφορα πρόσωπα χαρακτηρίζονται από την Π.Δ. ως «δούλοι» του Θεού, όπως οι πατριάρχες (Γεν 26,24) ο Μωυσής (Εξ 14,31), ο Ιησούς του Ναυή (Ιησ 24,29), ο Ιώβ (Ιώβ 1,8), οι βασιλείς (Β΄Σαμ 3,18), οι προφήτες (Α΄Βας 18,36), αλλά ακόμη και ξένοι ηγεμόνες, όπως ο Ναβουχοδονόσορ (Ιερ 27,6). Ιδιαίτερη επεξεργασία του θέματος γίνεται στο δεύτερο μέρος του βιβλίου του Ησαΐα, όπου περιλαμβάνονται τέσσερα άσματα (42,1-9, . 49,1-6 .50,4-11 και 52,13-53,12), που αναφέρονται στο «δούλο του Κυρίου», ο οποίος συγκεντρώνει το λαό του και είναι φως για τα έθνη, κηρύττει την αληθινή πίστη, εξιλεώνει με το θάνατο του τις αμαρτίες του λαού και δοξάζεται από το Θεό.
Κατά την Κ.Δ., τα όσα εξαγγέλλονται στα «άσματα του δούλου του Κυρίου» εκπληρώνονται στο πρόσωπο του Ιησού (Μτ 12, 17-21 . Μικ 10,45. Λκ 22,19-20.37 . Ιω 1,29 . Πραξ 8,29-35).»

Σήμερα, στην Ελλάδα και στα περισσότερα κράτη του κόσμου απαγορεύεται με ρητό τρόπο η ύπαρξη δουλείας. Μάλιστα, η δουλεία είναι κάτι το απάνθρωπο και απάδει σε ένα κράτος δικαίου. Ο Χριστιανισμός απέχει παρασάγγας από τις ενέργειες που πραγματοποιούνται από τα δήθεν αφεντικά εις βάρος των καημένων και ταλαιπωρημένων δούλων, οι οποίοι ζουν κάτω από την σκλαβιά ενός ή και περισσότερων ατόμων που δεν έχουν ουδένα συναίσθημα για τον πλησίον τους. Όλα αυτά βέβαια, συνέβαιναν για πολλούς αιώνες τις προηγούμενες χιλιετίες και αποτελούσαν ένα φαινόμενο σύνηθες, καθώς μεγάλωναν και πέθαιναν βλέποντας δούλους ή ζώντας ως δούλοι εφόσον προέρχονταν από μία οικογένεια δούλων ή εάν ήταν αιχμάλωτοι πολέμου.

Ο ορθός προοδευτισμός και όχι αυτός της ανηθικότητας και της ελευθερίας που εξικνείται στο άπειρο δίχως τής αίσθησης τής ύπαρξης κανόνων δικαίου, άλλαξε αγαθή τη τύχη το προαναφερόμενο γεγονός που μας δημιουργεί από τη μια πλευρά λύπη για τους τότε δούλους και από την άλλη πλευρά για τα «αφεντικά» των δούλων μεγάλη οργή. Ωστόσο, οι αρχηγοί των κρατών οφείλουν να θέσουν επι τάπητος στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όπου αλλού έχουν τη δυνατότητα ώστε να βρεθούν αποτελεσματικοί τρόποι για να σταματήσει η δουλεία ακόμη και στην τελευταία κωμόπολη του κόσμου μας.
Πάντως, αφήνοντας τη σημασία που δώσαμε στις δυο προηγούμενες παραγράφους για τον δούλο και την δουλεία θα περάσουμε και πάλι στο θεολογικό κομμάτι. Κατά την άποψη μου, η οποία φυσικά και συνδέετε άρρηκτα με τον Χριστιανισμό, πιστεύω ότι όσοι έζησαν και πέρασαν από αυτό τον κόσμο, όσοι ζουν σήμερα και όσοι θα έρθουν στην ζωή μέχρι και την δευτέρα παρουσία, όλοι αυτοί είναι δούλοι.

Όλοι μας, είμαστε δούλοι τού ένα και μοναδικού Θεού, όλοι μας οφείλουμε να ακολουθούμε τα θέσφατα που εξέφρασε και είναι γραμμένα στην Καινή Διαθήκη. Θα πρέπει να πάρουμε τον δρόμο τον θεϊκό, τον δύσκολο, τον ανηφορικό αλλά και τον μόνο που στο τέλος της ημέρας θα μας κάνει πνευματικά και ψυχικά χαρούμενους. Τούτο δεν είναι υποχρεωτικό αλλά προαιρετικό, ο Ιησούς Χρηστός δεν επέβαλε σε κανέναν τίποτα, απεναντίας οι «εχθροί» (στον Χριστιανισμό δεν υφίστανται εχθροί) Του τού επέβαλαν πράγματα που κατέστρεψαν την σωματική του υγειά αλλά όχι την ψυχική του. Τέλος, Ο Κυρίος μας, είπε: «…όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι (Μάρκ. η΄ 34), δηλαδή: όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του κι ας με ακολουθεί.

 

Διονύσιος Σ. Δραγώνας
Φοιτητής Νομικής NUP,
Κοινωνικής Θεολογίας ΕΚΠΑ

Απάντηση