Το Μεγάλο Παράσιτο тης ανθρωπότητος (μέρος 1ο)- Του ανεξάρτητου Ευρωβουλευτή Α. Κωνσταντίνου

Από το 1500 έως σήμερα οι κοινωνικοί, οικονομικοί και πολιτικοί θεσμοί, υπέστησαν ολική ανατροπή σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Προτεσταντική Επανάσταση υπό τον Λούθηρο, η Αγγλική Επανάσταση υπό τον Κρόμγουελ, η Αμερικανική Επανάσταση, η Γαλλική Επανάσταση, η Ρωσική Επανάσταση, ο Πρώτος και ο Δεύτερος Μεγάλος Πόλεμος, το Σύμφωνο της Γιάλτας, η κατάρρευση της ΕΣΣΔ, υπήρξαν τα κύρια ορόσημα της εν λόγω ανατροπής.

«Ζούμε σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους της ιστορίας και κανείς δεν συνειδητοποιεί, κανείς δεν καταλαβαίνει … Η Παγκόσμια Επανάσταση προχωρά ασταμάτητη προς τα τελικά αποτελέσματά της … Ποιος κηρύττει το τέλος της ή πιστεύει ακόμη ότι δεν έχει επέλθει η ήττα ; … Ο αγώνας διενεργείται επίσης στην εσωτερικότητα του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, παρόλο που ο ίδιος δεν το γνωρίζει καθόλου ! Επειδή τόσο λίγοι φθάνουν να δουν ξεκάθαρα σε ποια πλευρά στέκουν πραγματικά…»

Αυτά είναι λόγια του πολυμαθούς Γερμανού φιλοσόφου Όσβαλντ Σπένγκλερ, διακεκριμένου μελετητή των ιστορικών κύκλων, στο πολιτικοφιλοσοφικό πόνημά του «Τα αποφασιστικά χρόνια – Η Γερμανία και η παγκόσμια ιστορική εξέλιξη» («Jahre der Entscheidung – Deutschland und die weltgeschichtliche Entwicklung», 1933, εκδόσεις Carl Heinrich Beck, Μόναχο). Εκφράζουν ακριβώς την τραγωδία του συγχρόνου ανθρώπου, που αφελώς πιστεύει ότι είναι ελεύθερος και κριτής του επίγειου πεπρωμένου του, δίχως να αντιλαμβάνεται το «Μεγάλο Παράσιτο», το οποίο επεξέτεινε δυσθεώρητα δίκτυα εκμετάλλευσης και κυριαρχίας επάνω σε όλη την ανθρωπότητα.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία ευθεία αναφορά για το Μεγάλο Παράσιτο της ανθρωπότητος σε οποιοδήποτε βιβλίο. Καμία εφημερίδα, κανένα ραδιόφωνο, καμία τηλεόραση δεν το αναφέρει ποτέ. Συνεπώς οι άνθρωποι από κάθε μέρος της γης, σε γενικές γραμμές αγνοούν την ύπαρξή του. Ωστόσο, το Μεγάλο Παράσιτο υπάρχει πράγματι και, κρυμμένο μέσα στις σκιές, αντλεί κρυφά τους ζωτικούς χυμούς του από τον ιδρώτα, από τις προσπάθειες και από τα δεινά της ανθρωπότητας. Δεν πρόκειται για συνωμοσιολογικές υπερβολές, ούτε αφορά σε κάποια εμμονική δαιμονολογική κατηγοριοποίηση εθνών, λαών και θρησκειών που λειτουργούν έτσι. Αφήνοντας κατά μέρος τους αυθαίρετους εξορκισμούς και τις λογοτεχνικές μεταφορές, το Μεγάλο Παράσιτο της ανθρωπότητος είναι η Παγκόσμια Οικονομική Δύναμη. Η Παγκόσμια Οικονομική Δύναμη είναι ο κυρίαρχος του κόσμου.

«Εξουσιοδοτήστε με να εκδίδω νόμισμα και να ελέγχω το νομισματικό σύστημα της χώρας, και δεν θα με νοιάζει πλέον καθόλου ποιος φτιάχνει τους νόμους!», συνήθιζε να λέει εύστοχα ο Mayer Amschel Rothschild, ο ιδρυτής (στον δέκατο όγδοο αιώνα) της μεγαλύτερης τραπεζικής δυναστείας, που ποτέ δεν φανερώθηκε στις πραγματικές της διαστάσεις στους ανθρώπους.

Στις ίδιες εννοιολογικές γραμμές εκφράζεται και ο Σκωτσέζος μεγαλέμπορος και τραπεζίτης Sir William Paterson, ιδρυτής της Τράπεζας της Αγγλίας το 1694: «Η Τράπεζα κερδίζει χάρη στα κέρδη μέσω των τόκων, δηλαδή των χρημάτων που δημιουργούνται από το τίποτα» (από το φυλλάδιο του «Μία βραχεία περιγραφή της επιδιωκόμενης Τράπεζας της Αγγλίας» – «Α Brief Account of the Intended Bank of England», 1694).

Εδώ, οι δύο αυτές προτάσεις, που αποδίδονται προσεκτικά μέσα από τις σελίδες των βιβλίων επίσημης ιστορίας τα οποία υπάρχουν σήμερα, είναι ήδη σε θέση, παρά την ακραία τους περιεκτικότητα και συντομία, να μας δώσουν καλή αίσθηση της έκτασης της απάτης, με την οποία το Μέγα Παράσιτο περιέβαλε ολόκληρο τον κόσμο, χάρη σε μια επιδεξιότατη και υπομονετική διεργασία υπονόμευσης κι ανατροπής του τρόπου σκέψης και ζωής των ανθρώπων (όπως επεσήμανε ήδη προ πολλού καιρού ο Alfredo Bonatesta στο κείμενό του «Η διανοητική ανατροπή ως προϋπόθεση των πολιτικών επαναστάσεων του σύγχρονου κόσμου», δημοσιευμένο στο τριμηνιαίο περιοδικό του Μιλάνου «Ο ελεύθερος άνθρωπος», 8° τεύχος της 9ης Ιανουάριου 1982). Η υπονομευτική αυτή διεργασία ήταν διαρκώς ενεργή και δραστήρια τους τελευταίους πέντε αιώνες, με μια συμπαγή και συνεπή επαναστατική διαδικασία. Αυτή η διεργασία εξεκίνησε με την δημοσίευση των 95 θέσεων του Λούθηρου και έφθασε κατά πρώτον στο υψηλότερο και σημαντικότερο στάδιό της με την «διαίρεση του κόσμου σε δύο μπλοκ» (ενορχηστρωμένη από τους Ρούζβελτ και Στάλιν) και ακολούθως στο ύψιστο και σημαντικότατο στάδιό της με την μεταψυχροπολεμική εξαπόλυση της «Παγκοσμιοποίησης».

Σ’ αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί, για την διασφάλιση σαφήνειας στο θέμα ότι, η Παγκόσμια Οικονομική Δύναμη δεν είναι ένα νεφελώδες, ακαθόριστο και γενικό θέμα, κατά συνέπειαν ασαφές. Είναι ένα αντικείμενο πραγματικό και συγκεκριμένο.

Α. Κωνσταντίνου

Απάντηση