Τα θύματα δεν δικαιούνται αποζημίωσης!!!

Οι δυο νεαροί αστυνομικοί έπεσαν θύματα συμπλοκής το 2011  σε καταδίωξη επικίνδυνων κακοποιών- Ελλιπή μέτρα προστασίας και απουσία σχεδιασμού από την ΕΛΑΣ ανέφεραν οι συγγενείς των θυμάτων. «Επικινδυνότητα του αστυνομικού επαγγέλματος», επικαλείται η δικαστική απόφαση

Νέο «σοκ» για τους συγγενείς των νεαρών αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ , που δολοφονήθηκαν το 2011 σε συμπλοκή στου Ρέντη, έφερε δικαστική απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Μετά τον Άρειο Πάγο, που αποφάνθηκε πως πρέπει να επιβληθούν επιεικέστερες ποινές στους δράστες βάσει του νέου Ποινικού Κώδικα αποκαλύπτεται και η δικαστική κρίση  για το θέμα της αστικής ευθύνης του δημοσίου στην υπόθεση η οποία είναι σε βάρος των οικογενειών: Δηλαδή πως τα θύματα της συμπλοκής δεν δικαιούνται αποζημίωσης από το Δημόσιο.

Η υπόθεση έφτασε στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών 7 χρόνια αργότερα , μετά από αγωγή της μητέρας ενός από τους δύο δολοφονηθέντες αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ και από τις δύο αδελφές  του Γιάννη Ευαγγελινέλη.

Με αυτήν ζητούσαν χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν. Ωστόσο, το Δημόσιο ισχυρίστηκε και το δικαστήριο έκρινε πως ο θανάσιμος τραυματισμός του συγγενούς τους δεν οφείλεται σε παράνομες πράξεις ή παραλείψεις της ΕΛΑΣ και ως εκ τούτου δεν δικαιούται αποζημίωσης.

Όπως μάλιστα αναφέρει το σκεπτικό της δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε το 2020 ο θάνατός του σχετίζεται με την «αιφνιδιαστική δράση και επίθεση των κακοποιών, δηλαδή σε αστάθμητο παράγοντα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την επικινδυνότητα του αστυνομικού επαγγέλματος»:

«….τα αρμόδια για το συντονισμό της επιχείρησης όργανά του είχαν όχι μόνο τη δυνατότητα αλλά και την υποχρέωση, με σκοπό την προστασία της έννομης τάξης και την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών, να χρησιμοποιήσουν, μέσα στα διαγραφόμενα από το νόμο πλαίσια, όλες τις υπηρεσίες και το προσωπικό της ΕΛ.ΑΣ., κατ’ ελεύθερη εκτίμηση, όπως και έπραξαν.

   Επομένως, εφόσον τα όργανα αυτά δεν υπερέβησαν τα άκρα όρια της διακριτικής τους ευχέρειας, ούτε οι ενάγουσες απέδειξαν το αντίθετο, ο θανάσιμος τραυματισμός του συγγενούς τους Ε.Φ. Ιωάννη Ευαγγελινέλη, εν ώρα διατεταγμένης υπηρεσίας, δεν οφείλεται σε παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των ως άνω οργάνων της ΕΛ.ΑΣ., αλλά στην αιφνιδιαστική δράση και επίθεση των κακοποιών, δηλαδή σε αστάθμητο παράγοντα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την επικινδυνότητα του αστυνομικού επαγγέλματος.

 

Οι ενάγουσες ισχυρίζονται ότι ο θανάσιμος τραυματισμός του συγγενούς τους οφείλεται σε παράνομες πράξεις και παραλείψεις οργάνων των αρμοδίων αρχών, συνιστάμενες στην παντελή έλλειψη οργάνωσης της επιχείρησης καταδίωξης των δραστών της ένοπλης ληστείας, καθώς και στην ελλιπή εκπαίδευση και στον ακατάλληλο εξοπλισμό των ομάδων ΔΙ.ΑΣ. Κατ’ αρχάς, εκθέτουν ότι οι ομάδες ΔΙ.ΑΣ. έχουν συσταθεί και συγκροτηθεί με σκοπό την πρόληψη και αποτροπή βίαιων και εγκληματικών ενεργειών (ληστείες, συμπλοκές, ανθρωποκτονίες κλπ.), σκοπός ο οποίος επιτυγχάνεται μέσω των ελέγχων που διεξάγουν αυτές, αλλά και με μόνη την επίδραση της φυσικής τους παρουσίας και θέας, και ότι, για το λόγο αυτό, χρησιμοποιούν μοτοσικλέτες, οι οποίες είναι κατάλληλες για περιπολία. Ωστόσο, ενώ οι ομάδες αυτές διαθέτουν την αναγκαία ευελιξία να ανταποκρίνονται άμεσα και με ταχύτητα σε αποστολές εντοπισμού δραστών, αδυνατούν, όπως οι ενάγουσες υποστηρίζουν, να φέρουν σε πέρας επιχειρήσεις ακινητοποίησης οχημάτων και να αντιμετωπίσουν ένοπλες συμπλοκές από μόνες τους, χωρίς τη συνδρομή συναδέλφων τους, άλλων υπηρεσιών της ΕΛ.ΑΣ., που διαθέτουν τα κατάλληλα προς τούτο εξοπλισμό και μέσα.

 

 

ΤΟΜΕΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΕΛΑΣΥΝ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here