Η ΕΛΑΣΥΝ ΔΕΝ ΠΕΝΘΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟ! ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΣ!

Όταν οι Βρετανοί βασάνιζαν και θανάτωναν 14 Κύπριους με τη συναίνεση της Βασίλισσας Ελισάβετ

Η Ελισάβετ Β΄ δεν ήταν καθόλου συμπαθής στους κατοίκους της Κύπρου αφού ως μονάρχης δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει τον απαγχονισμό πολλών αγωνιστών.

Στις 13 Οκτωβρίου του 1993 που η Βασίλισσα Ελισάβετ Β’ βρέθηκε στην Κύπρο για την 29η Σύνοδο Κορυφής της Κοινοπολιτείας για τον λαό ήταν η «Αλισαβού», η επικεφαλής της εγκληματικής αποικιοκρατίας και ήταν ανεπιθύμητη. Τουλάχιστον για τους περισσότερους που έζησαν την σκληρή περίοδο της Αγγλικής αποικιοκρατίας αλλά και τα βασανιστήρια και τους απαγχονισμούς των Κυπρίων αγωνιστών κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου από τους Άγγλους την περίοδο 1955-59.

Τότε που η Ελισάβετ αρνήθηκε τη χάρη στον Ευαγόρα Παλληκαρίδη – Οι εκτελέσεις των Κυπρίων αγωνιστών

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης υπήρξε ένας από τους μικρότερους σε ηλικία μάρτυρες του Κυπριακού Αγώνα. Απαγχονίστηκε στις 14 Μαρτίου 1957, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Η βασίλισσα Ελισάβετ δεν απάντησε στην έκκληση των δικηγόρων του για χάρη

Η Ελισάβετ Β’, στέφθηκε βασίλισσα στις 2 Ιουνίου 1953 σε ηλικία 26 ετών στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στο Λονδίνο και στα πρώτα χρόνια της βασιλείας της, απέκτησε το προφίλ της τυπικής αλλά και απόμακρης ηγέτιδας.

Μολονότι η βασίλισσα Ελισάβετ, υπήρξε σύμβολο ενότητας τόσο για τη Βρετανία, όσο και για τις 56 χώρες που απαρτίζουν την Κοινοπολιτεία των Εθνών, στην μακροχρόνια βασιλεία της, υπήρξαν μελανές σελίδες που αφορούσαν τον Ελληνισμό: Η μη απονομή χάριτος από τη νεαρή τότε βασίλισσα στους Κύπριους αγωνιστές, Μιχαλάκη Καραολή, Ανδρέα Δημητρίου και Ευαγόρα Παλληκαρίδη κατά τη δεκαετία του 1950, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν στην αγχόνη στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας από τις βρετανικές δυνάμεις της Κύπρου, είναι γεγονότα βαθιά χαεαγμένα στις ψυχές των Κυπρίων και Ελλαδιτών Ελλήνων. H βασίλισσα Ελισσάβετ εκπροσωπούσε τη βάρβαρη Αγγλική αποικιοκρατία και παράλληλα ενώ είχε την νομική ισχύ και την ευκαιρία να δώσει «χάρη» στον 17χρονο Ευαγόρα Παλλικαρίδη και τους άλλους 8 αλλά δεν το έκανε!!!

Η εξέγερση της δεκαετίας του ’50 για την Κύπρο είχε τον μελανό απολογισμό να βασανιστούν με πολύ άγριο και βάναυσο τρόπο τουλάχιστον 14 νεαροί Κύπριοι και κατόπιν να δολοφονηθούν από τις βρετανικές δυνάμεις.

Οι νεκροί, άνδρες ήταν ηλικίας μεταξύ 17 και 37 ετών, συνελήφθησαν ως ύποπτοι και κατηγορήθηκαν ότι  διοργάνωσαν αντάρτικη εκστρατεία για την ανατροπή του βρετανικού ελέγχου στην Κύπρο.

Φωτογραφίες από τα Εθνικά Αρχεία της Κύπρου επιβεβαιώνουν σημάδια βασανιστηρίων στα σώματά τους.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι εικόνες φαίνεται να δείχνουν ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων.

Μαρτυρίες για τα βασανιστήρια

«Είδα τους στρατιώτες να βγάζουν τον Νίκο Γεωργίου από το κελί του, σχεδόν αναίσθητο, με αφρό να βγαίνει από το στόμα του. Έκανε έναν απαίσιο ήχο σαν λιοντάρι που γρυλίζει καθώς πέθαινε. Τον άφησαν να πεθάνει στο τσιμέντο έξω», δήλωσε αυτόπτης μάρτυρας.

     

 

Είχε προηγηθεί το δημοψήφισμα του 1950 στο οποίο το 95,7% των Κυπρίων (και οι Τουρκοκύπριοι) είχε ταχθεί υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα (το διοργάνωσε η Εκκλησία της Κύπρου και το 95,7% των ψηφισάντων τάχθηκε υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα) και η εκλογή του Μακαρίου Γ’ ως Αρχιεπισκόπου της Κύπρου.

Ήταν η εποχή που η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια και η μία μετά την άλλη οι κατακτημένες χώρες επιζητούσαν δυναμικά την ανεξαρτησία τους.

Το αποτέλεσμα δεν έγινε δεκτό από το Λονδίνο, το οποίο είχε αθετήσει τις υποσχέσεις του, έναντι της Ελλάδας και των Κυπρίων. Η Βρετανία είχε υποσχεθεί ότι η Κύπρος θα ενωθεί με την Ελλάδα μετά τη νίκη εναντίον του άξονα στην οποία συνέβαλαν ουσιαστικά τόσο οι Έλληνες αλλά και οι Κύπριοι που κατατάχθηκαν εθελοντικά στον Βρετανικό στρατό.

Οι κυβερνήσεις των Αθηνών, με την προτροπή της ελληνοκυπριακής ηγεσίας και υπό την πίεση των οργανώσεων του Κυπριακού Αγώνα στην Αθήνα, κατέβαλλαν προσπάθειες για τη διεθνοποίηση του θέματος, με διαδοχικές προσφυγές στον ΟΗΕ. Στις 10 Νοεμβρίου 1954 ο απόστρατος συνταγματάρχης Γεώργιος «Διγενής» Γρίβας (1897-1974) φθάνει στο νησί και συγκροτεί την Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ), η οποία την 1η Απριλίου 1955 αναλαμβάνει δράση κατά των Βρετανών αποικιοκρατών, σηματοδοτώντας την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων.

Ας θυμηθούμε πριν συγκινηθούμε πως η Αγγλία και η αποικιακή της πολιτική, ήταν και είναι ο “κακός δαίμονας” της Κύπρου.

1) Η Αγγλία αθέτησε τον λόγο της για παραχώρηση της Κύπρου στην Ελλάδα σαν κίνητρο για την μαζική κατάταξη Κυπρίων εθελοντών στον Αγγλικό στρατό κατά τον Β΄ΠΠ.

2) Η Αγγλία δια του Υπουργού Αποικιών της ανακοίνωσε στην Βουλή των Κοινοτήτων το 1956 ότι δε θα παραχωρούσε «ουδέποτε» το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στην Κύπρο, επειδή θίγονταν βασικά ζητήματα ασφάλειας της αυτοκρατορίας.

3) Η πολιτική του «Διαίρει και Βασίλευε» έγινε επίσημη πολιτική της αποικιακής δύναμης, εισάγοντας την Τουρκία σαν «ενδιαφερόμενο» μέρος το 1956 ως αντίβαρο στον αγώνα της ΕΟΚΑ.

4) Η Αγγλία δημιούργησε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ειδικούς ανακριτικούς κλάδους με βασανιστήρια, κρέμασε αγωνιστές της ΕΟΚΑ.

5) Η Αγγλία άρχισε να επεξεργάζεται σε συνεννόηση με την Τουρκία, ήδη από το 1956, σχέδια διχοτόμησης της Κύπρου: οι Εγγλέζοι πρότειναν διχοτόμηση με βάση ένα κάθετο άξονα (διαχωρισμός σε ανατολική – δυτική Κύπρο) ενώ οι Τούρκοι πρότειναν ένα οριζόντιο άξονα διχοτόμησης (διαχωρισμός σε βορρά – νότο), αυτόν δηλαδή που εφάρμοσαν το 1974.

6) Η Αγγλία ετοίμασε το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ένα σύνταγμα που θεσμοθετεί τον διαχωρισμό και ανταγωνισμό μεταξύ των δύο κοινοτήτων, διαιωνίζοντας το σύστημα των Οθωμανικών «μιλλέτ», και που φυσικά κατοχυρώνει την «κυριαρχία» της Αγγλίας σε δύο περιοχές του νησιού (στρατιωτικές βάσεις).

7) Η Αγγλία είναι ο επίσημος συντάκτης (pen holder) όλων των περί Κύπρου προσχεδίων των αποφάσεων του ΟΗΕ, με την διπλωματική υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας να αγωνίζεται πάντα εκ των υστέρων να ανατρέψει τις φιλο-τουρκικές αναφορές, τις εποικοδομητικές ασάφειες, και τις παραλείψεις.

Παρά το αίμα που χύθηκε και τους αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους (Καραολής, Δημητρίου, Παλληκαρίδης, Αυξεντίου κ.ά.), ο στόχος της «Ένωσης» δεν επιτεύχθηκε. Με τις συμφωνίες του Λονδίνου και της Ζυρίχης (19 Φεβρουαρίου 1959, η Κύπρος έγινε ανεξάρτητο κράτος την 1η Οκτωβρίου 1960.

Η ΕΘΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΡΗΝΕΙ ΓΙΑ ΣΦΑΓΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ! ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΤΙΜΑΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ, ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΗΡΩΪΚΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΩΝ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΙΧΑΝ ΒΡΩΜΙΚΟ ΡΟΛΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟ! Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΙΜΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΥΘΕΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΚΗΡΥΞΗ ΑΟΖ !

Ο αγών συνεχίζεται…

*Οι «ΕΡΩΣ ΕΛΛΑΣ» ερμηνεύουν τον Ύμνο «ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ» που είναι αφιερωμένος στους Ηρωϊκούς Κύπριους Αγωνιστές που πάλεψαν και θυσιάστηκαν για την Ελευθερία της Κύπρου και την Ένωση της με την Μητέρα Ελλάδα. Ο Αγώνας τους αποτελεί ιερή παρακαταθήκη και συνεχίζεται μέχρι την τελική Νίκη και Δικαίωση! Μουσική: Φώτης Μήλιος, Στίχοι: Αρτ Κυδωνάκης.

Όσα χρόνια βάρβαρης κατοχής και αν περάσουν, η Κύπρος παραμένει φάρος του Ελληνισμού ανά τους αιώνες και Ελληνική θα γίνει!

ΤΟΜΕΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΕΛΑΣΥΝ

 

 

Απάντηση